آيا استفاده از افزودني هاي بتن باعث كاهش مقاومت فشاري بتن مي گردد؟

برخی افزودنی های شیمیایی بتن در استاندارد 2930 ایران دارای مشخصات فنی استاندارد است. دراین استاندارد اجازه داده شده است بصورت محدود برای برخی از افزودنیهای شیمیائی با كاهش مقاومت درمقایسه با مخلوط شاهد (كنترل) روبرو باشیم. در این رابطه نظر شما را به جدول زیر جلب می كنم. اما باید در نظر داشت اجازه برای كاهش مقاومت در مشخصات استاندارد، الزاماً به معنای پائین آمدن مقاومت فشاری بتن با محصولات موجود نخواهد بود. بنابراین در هشت مورد از 13 مورد اجازه كاهش مقاومت وجود دارد.

بدیهی است در استفاده از روان كننده ای كه برای كاهش نسبت آب به سیمان یا كاهش مصرف سیمان بكار می رود با افزایش مقاومت روبرو می شویم بویژه در طرحهای اختلاط آزمایشگاهی و كارگاهی، تاثیر این مواد چشمگیر است.

هم چنین می توان گفت كه با مصرف دوده سیلیسی یا برخی مواد معدنی پودری به شرط اینكه با كاهش نسبت آب به سیمان روبرو نشویم می توان مقاومت های دراز مدت خوبی را بدست آورد و در مورد دوده سیلیسی مقاومت های كوتاه مدت 7 و میان مدت 28 روزه نیز با افزایش همراه است. ضمناً باید اذعان كرد كه هدف از مصرف افزودنی ها همواره افزایش مقاومت نیست بلكه خواص دیگری مانند دوام و نفوذناپذیری و یا امكان پذیری اجرای یك سازه مطرح است كه بدون این مواد، دستیابی به این خواسته ها میسر نمی گردد.

در استاندارد EN934 ، مشخصات افزودنی ها همان مشخصات استاندارد 2930 ایران است. استاندارد C494 ASTM هفت نوع افزودنی شیمیائی را مطرح كرده است كه برای یك نوع آن كاهش مقاومت تا 90 درصد رامنظور نموده است (كندگیركننده). هم چنین برای زودسخت كننده ها مقاومت 6 ماهه و 1 ساله را تا 90 درصد مجاز دانسته است. در C1017 ASTM برای فوق روان كننده (با نسبت آب به سیمان برابر) از نوع خنثی و دیرگیر، كاهش مقاومت 3 روزه تا یكساله را تا 90 درصد مجاز دانسته است. هم چنین در C260 ASTM برای مواد حباب زا مقاومت 3 ،7 و 28 روزه می تواند 90 درصد مخلوط شاهد باشد.